Bagage uit je kindertijd

Heb je het idee of gevoel dat je veel bagage uit je kindertijd met je meedraagt? En hou je van analyseren? Dan is PRI misschien iets voor jou.

PRI staat voor past reality integration (het verleden met het nu integreren). Het is een methode en levenswijze ontwikkeld door Ingeborg Bosch. Wat ik er zelf mooi aan vind is dat PRI met een wiskundige precisie, als een soort laserstraaltje, de plek raakt waar je ‘probleem’ zit. En door die aan te raken kun je dat probleem ontkrachten.

Het fijne van deze methode is ook dat je die zelf kunt toepassen. Je bent of raakt niet afhankelijk van een therapeut. Maar het is niet gemakkelijk en je hebt doorzettingsvermogen nodig.

Als je het prettig vindt dat ik met je meekijk tijdens dit proces, of als je een stok achter de deur nodig hebt, help ik je graag.

PRI heeft mij veel duidelijk gemaakt, en wat ik misschien wel het belangrijkste vind: ik hoef de consequenties van de bagage uit mijn verleden niet meer op anderen af te reageren. Waardoor ik helder en met genegenheid in contact met mezelf en met de ander kan zijn.

Geïnteresseerd?

Valse macht: boosheid als weerstand

Iedereen kent deze emotie: je ergert je aan iets of iemand, of je wordt misschien zelfs boos. Het is heel herkenbaar; bijvoorbeeld als iemand niet doet wat jij wilt. Misschien juist nu in coronatijd, nu we veel met elkaar ‘opgescheept’ zitten.

Misschien vind je het interessant om te kijken wat er achter die boosheid zit.

Volgens PRI is boosheid één van de vijf weerstanden. Een weerstand heeft maar één doel: de oude pijn uit je kindertijd niet hoeven voelen.

Neem nou dit voorbeeld.

Ik ben eerst geïrriteerd en word dan boos omdat mijn vriend weer eens te laat is voor onze eetafspraak. Op zich is er niet veel aan de hand, want de ovenschaal kan ook wat later in de oven. Toch ben ik boos.

Als ik deze situatie analyseer volgens de PRI-methode, kom ik erachter dat ik als kind in een situatie was waarin ik vaak op mijn moeder moest wachten om vervolgens te constateren dat ze niet kwam. Pijnlijk! Als kind was ik machteloos.

De situatie van nu triggert aan mijn vroegere ervaring en ik voel me weer machteloos, en word boos. Mijn kindsbewustzijn is in actie gekomen en ik denk dus dat ik opnieuw machteloos ben. Ik voel de pijn van het ‘me niet belangrijk genoeg vinden’. Wat ik nog niet besef is dat die pijn de pijn van vroeger is, al voel ik die nu. 

Wat nu nodig is, is de vroegere pijn doorvoelen en gaan beseffen dat ik een volwassen vrouw ben die een keuze heeft. Op die manier verander ik mijn kindsbewustzijn in volwassenenbewustzijn. Door dat te doen heb ik nu wél een keuze hoe ik met deze situatie wil omgaan. 

Mijn vriend belt op, zegt sorry dat hij weer te laat is, omdat hij de tijd vergeten was. Ik kan nu  zeggen dat ik boos was geworden omdat ik getriggerd werd. Dat ik even heb gehuild, maar dat ik nu het eten in de oven ga zetten en blij ben dat hij zo komt.

Dit is een voorbeeld van valse macht. Andere weerstanden zijn: ontkenning van behoefte, valse hoop, primaire afweer (= ik kan het niet, ik ben schuldig, ik deug niet), en angst.

Zie ook:

Oei ik groei

Een inzicht krijgen, het gevoel hebben dat het kwartje valt, is meestal prettig.

Maar het proces dat eraan vooraf gaat voelt minder fijn. Toch heb je dat nodig om tot dat inzicht te komen.

Het is de fase waarin je je onrustig voelt. Je slaapt slechter, je eet anders, je gaat anders met mensen om en je voelt weerstand; kortom alles staat een beetje op z’n kop. Je lichaam weet al wel dat je in een groeispurt zit, maar jij nog niet.

De fase die hier weer aan vooraf gaat is de fase van bewustwording. Je hebt jezelf vragen gesteld, je hebt gekeken naar hoe jij de dingen doet en je hebt bewust of onbewust tegen jezelf gezegd dat je het anders wilt gaan doen. Alleen weet je nu nog niet hoe.

Dan komt die onrust.

De valkuil is dan dat je in gevecht gaat met jezelf. Je voelt je niet lekker en dat gevoel wil je weg hebben en liefst nu. Je gaat nadenken. “Wat is er aan de hand? Hoe kom ik hier vanaf?” Misschien ga je jezelf ook op de kop zitten. “Dat heb ik weer! Wanneer wordt het nou eindelijk eens beter? Het lukt me niet!”

Je denkt dat je er niet uitkomt. Je voelt je ver van een inzicht af zitten – terwijl je er eigenlijk heel dichtbij bent.

Wat op zo’n moment helpt is te beseffen dat je aan het groeien bent. Je zit in een overgangssituatie. Juist nu is het van belang dat je mild naar jezelf bent. Heb compassie met jezelf. Doe prettige dingen voor jezelf; maak een mooie wandeling of neem een lekker bad. Waardeer je lichaam, vecht er niet tegen, zit jezelf niet op de kop, vergeef jezelf en vertrouw erop dat het langzaam overgaat.

Als je ruimte kunt geven aan wat er in je omgaat, aan wat er nu is, dan komt het inzicht vanzelf.

Oei – ik bloei!

Leven naar je hart

Ik word erg blij van het nieuwe tv-programma “Dennis en de vrije geesten”.

Dennis van der Geest bezoekt markante mensen die op hun eigen wijze leven en wonen. Vaak dichtbij de natuur met oog voor soberheid, vrijheid en duurzaamheid. Deze mensen willen niet meedoen aan de rollercoaster en willen niet leven ‘zoals het hoort’. Ze willen leven vanuit hun hart. Dennis schildert hen niet af als mensen aan de rand van de samenleving maar als moedige pioniers, waarvan wij, ‘gewone mensen’, kunnen leren. Ik zei al: hier word ik blij van; deze mensen volgen hun hart. Dat zet mij ook aan het denken. In hoeverre volg ik nu mijn hart?

Ik wil ook gewoon lekker leven. Hoe ziet dat er dan uit?

Als ik eerlijk ben heb ik precies, of bijna precies, het leven dat ik wens. Het gekke is dat ik mij er amper toestemming voor geef. Ik denk alsmaar:  “het moet anders, het moet meer, mijn praktijk moet groter, ik moet beter.”

Maar hoe? Ik wil de perfectionismecoachopleiding gaan doen,  maar dat plan gaat hoogstwaarschijnlijk niet door. Dat is al de tweede opleiding die ik wil gaan doen die niet doorgaat. Wat betekent dat? Welk inzicht kan ik hieruit halen?

Ik merk dat ik het heel moeilijk vind om mezelf toe te staan om mezelf en wat ik doe genoeg te laten zijn. Voor de duidelijkheid; ik ben gelukkig met mijn leven zoals ik dat nu heb; ik heb veel tijd voor de opvoeding van mijn kinderen, veel tijd voor mijn vriend, veel tijd voor mezelf, veel tijd om rustig boodschappen te doen, te koken, veel tijd voor persoonlijke ontwikkeling, tijd om te wandelen, tijd om naar de markt te gaan, tijd om te lezen of creatief bezig te zijn. Allemaal zo fijn dat ik hier voldoende aandacht aan kan schenken! Maar ergens is er dus constant dat stemmetje dat zegt dat het niet genoeg is, dat het méér moet en dat dit luxe leven niet mag. Dat legt een druk op mij.

Ik besef opeens: “hoe kan ik nou met deze druk, die ik mezelf opleg, een perfectionismecoach worden? Zo ben ik toch een slecht voorbeeld?”

Is dát dan het inzicht dat ik eruit kan halen?

Vier SoulCollage®kaarten gemaakt

In mijn workshops zijn het de deelnemers die de kaarten maken, terwijl ik hen begeleid met het lezen van hun creaties. Maar vorige week had ik ineens zin om zélf wat kaarten te maken. Heerlijk om te doen!

De energie in deze kaart gaat over het kunnen geven van toestemming aan mezelf dat ik mag zijn wie ik ben, los van wat anderen van me verwachten. In verbinding met mezelf, loslaten van angst.

Hè hè alsof ik eindelijk bij mezelf thuiskom.

De energie in deze kaart laat mij mijn onbezorgde kinderjaren voelen. De mooie zomers, de grote tuin en een fijn gezinsleven met mijn moeder als zorgzame spil. Ik heb de kaart op Moederdag gemaakt om haar te bedanken voor de fijne herinneringen uit die tijd.

Deze kaart heeft de energie in zich van overgave en vertrouwen. Als ik doe wat voor mij van wezenlijk belang is, is er altijd hulp. Ik word gedragen. Ongelofelijk te ervaren  hoe het universum meewerkt.

De energie in deze kaart gaat over verantwoordelijkheid nemen. Durven. Je eigen plek innemen. De situatie dragen, me overgeven en leren te vertrouwen,  dát is óók hard werken waardoor ik verantwoordelijkheid neem. Hard werken hoeft niet altijd te betekenen: hard ploeteren.

The Artist’s Way – een aanrader

Ik ben “The Artist’s Way” van Julia Cameron weer aan het lezen – of beter: aan het doen. En ik word er zó blij van. Het is echt een doe-boek: je maakt opdrachten, die je opnieuw in contact brengen met je eigen creativiteit.

Ochtendpagina schrijven

Een voorbeeld is ‘de ochtendpagina’s’ schrijven; iedere ochtend drie kantjes voor de voet weg schrijven. Het mag over van alles gaan en hoeft niet aan regels te voldoen.

Een ander voorbeeld is iedere week een kunstenaarsuitje plannen.

In twaalf weken leer je verschillende blokkades op te heffen die je creatieve vermogens, in de breedste zin van het woord, in de weg staan.

Het brengt je weer in contact met je oorspronkelijke creatieve energie en je merkt dat alles in je lichaam weer gaat stromen. Je gaat dingen doen die van wezenlijk belang zijn.

Creativiteit is iets van de ziel en niet van je ego. Het gaat tijdens dit proces niet om presteren, targets, moeten en moeite. Héérlijk!

Ik merk dat ik dingen ga doen die ik als kind ook al graag deed. Ik ben begonnen met haken, naaien, opruimen, mooie plekjes creëren in huis en heb na lange tijd weer SoulCollagekaarten voor mezelf gemaakt met prachtige inzichten.

Het grappige is dat ik nu méér doe, met meer gemak en plezier.

Dat wil toch iedereen?

Ayahuasca, een wondermiddel?

Ik bezocht een interessante avond van Radboud Reflects. Daar spraken de filosofen Govert Derix en Pieter Lemmens en de psycholoog Kim van Oorsouw over een geestverruimende plant: ayahuasca; spreek uit ajawaska.

Sjamanen maken er thee van die je, in combinatie met een ceremonie, grootse inzichten over jezelf en de wereld kan geven.

Wat ik niet verwachtte was dat ze allemaal enthousiast waren over dit middel, dat in Nederland verboden is. Govert Derix noemde het “de leraar onder de leraren”; we kunnen veel leren van ayahuasca, mits het goed gebruikt wordt. En Pieter Lemmens ziet de inzichten die je met ayahuasca krijgt als een nieuwe wetenschap, niet te vergelijken met de wetenschap zoals die nu bestaat.

Van deze uitspraken word ik erg blij omdat ik daarin zie dat het belang van inzicht, zingeving en reflectie steeds meer onderkend wordt. Zelfkennis vind ik belangrijk om een heldere communicatie met jezelf en je omgeving te kunnen hebben. Van hieruit zijn we beter in staat om liefdevol en zonder oordeel naar onszelf, anderen en de wereld  te kijken. Wie wordt hier nou niet blij van!

Is die ayahuasca nu zo noodzakelijk? Naar mijn idee kun je ook zonder ayahuasca waardevolle inzichten krijgen, als je daar maar voor open staat. Iedere dag en overal. Zijn we niet zelf onderdeel van het grote wonder dat leven heet?

Een nieuw  inzicht krijgen kan snel gebeuren, je inzicht daadwerkelijk gaan léven… daar zijn we wel wat langer mee bezig. Veel plezier!

Links:

Imperfect durven zijn

Wat kan het leven een stuk gemakkelijker en plezierig zijn als je van jezelf meer gaat toelaten! Meer mag mógen! En dan bedoel ik niet het toelaten van een extra wijntje omdat je het wel verdiend hebt, of een extra jurkje kopen omdat je een positieve beleving wilt voelen. Nee, met toelaten bedoel ik het mogen laten zien van je ruwe kantjes, je ongepolijste zelf: je imperfecties.

Wow!

Ja, spannend om te doen en er is moed voor nodig om dit stuk van jezelf aan te kijken. Maar zó effectief en helend!

Ik heb een traject uitgezet waarin ik je begeleid en laat inzien waarom je handelt zoals je handelt en wat je nodig hebt om relaxter, plezieriger en met meer gemak in het leven te kunnen staan. Ik doe dat in drie wandelsessies met veel aandacht, genegenheid en mildheid voor jouw proces.

Lees hier meer over in het menu wandelcoaching

Kerst met de verboden vrouw

Mijn kerst stond in het teken van mannelijke en vrouwelijke energie. En dan met name de mannelijke. Het begon met een heftige confrontatie.

Uitgerekend op kerstavond leek het even dat mijn lief mij compleet vergeten was, zo druk was hij bezig met zijn eigen kerstboodschappen. Hij deed gewoon zijn eigen ding en had het niet eens in de gaten. Ik had het nakijken en was compleet van slag.

Wat overkwam mij eigenlijk? Ik werd geconfronteerd met mijn gebrek aan mannelijke energie. Die gaat ondermeer over grenzen stellen, je eigen individu omarmen en jezelf los zien van de ander. Vrouwelijke energie gaat ondermeer over empathisch vermogen, je kunnen verbinden met anderen en het vertonen van sociaal aangepast gedrag.
Iedereen heeft zowel mannelijke als vrouwelijke energie in zich. Vrouwen hebben meestal meer vrouwelijke en mannen meer mannelijke. De kunst is hier een goede balans in te vinden.

Grenzen stellen, mezelf omarmen en boosheid uiten: waarom vind ik dat zo moeilijk? Ik ging bij mezelf te rade. En dit gebeurde:

Na de confrontatie liet ik toe wat ik voelde. Zonder oordeel naar mezelf of de ander; dat wat er was mocht er zijn. En toeval of niet: mijn blik viel op het boek “De verboden vrouw spreekt” van Pamela Kribbe. Daar stond precies wat ik nodig had: die balans tussen mannelijke en vrouwelijke energie vinden.
Daardoor leerde ik mijzelf toe te staan ook ‘mijn eigen ding te doen’: me losmaken terwijl ik wilde verbinden. Verbinden, één willen zijn, is typisch vrouwelijk. Me los maken, voor mezelf gaan staan, een individu zijn, dat is typisch mannelijk, en dat had ik die avond nodig.

Met dank aan het universum, dat mij de ervaringen bracht waardoor het antwoord zich openbaarde. En daar hoort ook mijn lief bij.

Ik kan je “De verboden vrouw spreekt” van Pamela Kribbe aanraden als je meer balans wilt krijgen in je mannelijke en je vrouwelijke energie.

Mens, durf te leven!

Ik kwam het deze week twee keer tegen, de eerste keer op tv en daarna in de krant.

Een zegening vind ik het, dat er maatschappelijk draagvlak lijkt te komen om op eigen wijze je leven te mogen leven. Dat we de verwachtingen die anderen van ons hebben aan ons laars mogen lappen. En dat we lekker ons eigen ding mogen doen.

Honderd jaar geleden schreef Dirk Witte het krachtige kleinkunstlied “Mens, durf te leven!” en het spreekt ons nog altijd aan. De tekst gaat over autonomie, uniek mogen zijn, zelf nadenken en los komen van vaste overtuigingen. Trouw zijn aan jezelf dus. Prachtig!

“Wat je zoekt kan geen ander je geven!”

Maar… uit eigen ervaring weet ik dat het niet gemakkelijk is om te durven leven, het vergt moed. Vaak komen we angst tegen om niet aardig gevonden te worden of zijn we bang om in de steek te worden gelaten. En dat willen we niet. Dat voelt bedreigend.

Het goede nieuws is: het hoeft niet, je hoeft niet bang te zijn. Waar we bang voor zijn is immers al gebeurd. Dat is de kern van PRI (past-reality integration) een levensmethode ontwikkeld door Ingeborg Bosch.

Wil je meer durven leven, wil je uit jezelf halen wat erin zit?

Kom naar een van de informatieavonden over PRI die ik organiseer  en laat je informeren en inspireren. Vrijblijvend en kosteloos.

Lees meer over PRI.

Geniet van de uitvoeringen:
– door Jean-Lois Pisuisse (1917)
– door Ramses Shaffy (1967)
– door Wende Snijders (2006)