Je ruimte pakken

Deze kerstvakantie ben ik verhuisd. Ik woon nu samen met mijn vriend. Superfijn!

Maar ik moest echt wel even wennen; ik was letterlijk en figuurlijk mijn ruimte kwijt en dat voelde niet oké. Maar toen ik me ervan bewust werd, kon ik er aandacht aan geven en kwam het goed. Ook in mijn dagelijks leven is dit een valkuil: ik pak te weinig ruimte voor mezelf, terwijl dat voor mij zo belangrijk is.

Dat geldt voor meer mensen. Sommigen kunnen er veel last van hebben en er boos of verdrietig van worden.

Wat maakt dat je je eigen ruimte niet inneemt?

  • Je herkent je eigen grenzen niet en geeft ze ook te weinig aan.
  • Je neemt te weinig tijd voor jezelf om te doen waar jij blij van wordt.
  • Je denkt eerst aan de ander en amper aan jezelf.
  • Je vult voor de ander in wat goed is voor diegene.
  • Je voelt je schuldig als je de ander niet helpt.

Herken je dit? Grote kans dat je in een overlevingsmechanisme zit.

Hoe kwam je in deze overlevingsstand?

Vaak ontstaat zoiets in je jeugd. Als kind was het belangrijk voor je om het  de ander naar de zin te maken, omdat je je alleen dan veilig voelde.

Laat ik een voorbeeld nemen. Doordat één van je ouders weggevallen is, ben je onbewust bang dat je alleen komt te staan als je andere ouder ook zou wegvallen. Je gaat dan moeite doen om te zorgen dat het met de overgebleven ouder goed gaat.

Waarom doe je dat nog steeds?

Dit moeite doen voor de ander hanteer je nog steeds in allerlei situaties. Ingeborg Bosch noemt dit ‘valse hoop’, in haar boeken over PRI (Past Reality Integration).

Je wordt er doodmoe van, omdat je ergens voelt dat er iets niet klopt. Je kunt je gedrag moeilijk veranderen omdat dan die angst weer om de hoek komt kijken. Diepe angst om alleen te komen staan. Deze angst heb je als kind weggedrukt omdat die te groot was. Dit heeft je indertijd doen overleven. Voor toen helemaal oké, nu niet meer.

Op dit moment ben je volwassen en kun je best alleen zijn. Maar omdat dit gevoel gekoppeld is aan het gevoel van vroeger denk je nog steeds dat je deze angst niet aan kunt:  een illusie.

Wat kun je eraan doen?

  • Word je er allereerst bewust van dat jij het laat gebeuren dat een ander jouw ruimte inneemt, en accepteer dat. Zo doe je dat nu eenmaal, want dat heb je als kind zo geleerd.
  • Vraag je af of je introvert bent en onderzoek eventueel wat dat betekent.
  • Herken mensen die veel ruimte innemen (extraverte mensen).
  • Blijf bij jezelf, loop eventueel even weg uit situaties.
  • Laat de energie van de ander(en) uit je ruimte los.
  • Laat ook de overtuiging los dat je dan egoïstisch bezig bent.
  • Voel het verdriet van al die keren dat je ‘ontrouw’ aan jezelf was.
  • Voel de angst om het alleen te moeten doen en doorvoel dat dit gevoel van vroeger is en niet gerelateerd is aan de situatie van nu.
  • Herken deze valkuil iedere keer weer en…
  • Wees mild voor jezelf!

Ingeborg Bosch beschrijft stap voor stap hoe je jezelf kunt bevrijden van dit overlevingsmechanisme en hoe je zonder angst meer vrij en blij kunt leven.

Ikzelf heb me er grotendeels van kunnen bevrijden, maar het blijft altijd een aandachtspunt voor me.  Als ‘ervaringsdeskundige’, maar ook als enthousiast PRI-toepasser ondersteun ik je graag in dit proces.

Wil je er over van gedachten wisselen, neem dan gerust contact met mij op.