Je ruimte nemen – ook ik

In mijn leven is ruimte innemen een rode draad. Wellicht heb ik er niet altijd en niet op alle fronten moeite mee en zullen er mensen zijn in mijn omgeving die verbaasd zijn als ze dit lezen. Maar toch voelt het voor mij vaak wel als een regelmatig terugkerend issue.

Ook deze zomer weer ben ik er letterlijk (ik ben flink wat kilo’s aangekomen) en figuurlijk mee bezig geweest: met dat hele proces van me schuldig voelen en me afvragen hoe het nu komt dat ik er steeds zoveel moeite mee heb. Mag ik gewoon zijn wie ik ben, doen wat ik wil doen of juist iets laten? Deze toestemming aan mezelf geven is lastig.

Gaan staan voor mezelf en in het gat springen waarin niet duidelijk is hoe de ander reageert is vooral controle loslaten. En dat voelt supereng. Nu achteraf overzie ik mijn proces en voel daardoor ook weer de controle 😊.

Het betekent ook dat ik tijdens het proces van alles ben tegengekomen wat niet fijn was; onbegrip, van mezelf en van de ander, boosheid, heftige reacties, ongeduld, onzekerheid, waardeloos voelen, verdriet en huilbuien. Maar juist door deze gevoelens er allemaal te laten zijn, kon dit inzicht ontstaan. En hoevaker je zo’n ontwikkeling doormaakt des te meer vertrouwen er ontstaat dat het altijd weer goed komt en dat je weer wat hebt geleerd! We mogen er zijn, we zijn het waard!

Zie ook het blogje Je schuldig voelen doordat je ruimte inneemt.